گزارش جام جم از کودکان آفتاب

1398-1-18

به افغـانستــان سلام

نادر موسوی ،  ناشر ادبیات داستانی و شعر افغانستان در ایران
پیک شادی افغانستانی داریم
سال 79 بود که نادر موسوی در جنوب غرب تهران، برای بچه‌های بازمانده از تحصیل تبعه افغانستان مدرسه‌ای تأسیس کرد؛ مدرسه‌ای به نام خانه کودکان افغانستان. مدرسه‌ای که در آن به کودکان افغان که تازه به ایران مهاجرت کرده بودند، اما به خاطر نداشتن مدارک لازم نمی‌توانستند در مدارس ایرانی تحصیل کنند، درس می‌داد. موسوی کتاب‌های ایرانی را به دانش‌آموزانش تدریس می‌کرد؛ اما اینها برایش راضی‌کننده نبود. در گوشه ذهن معلم مدرسه، همیشه این دغدغه وجود داشت که پیک نوروزی و کتابی برای دانش‌آموزانش با محوریت افغانستان و سنت‌های خاص کشورش طراحی کند. هرچند موسوی در کودکی به همراه خانواده‌اش به بندرعباس سفر کرد و در همین شهر هم دیپلم گرفت و بعد وارد دانشگاه تهران شد و در رشته علوم اجتماعی فوق‌لیسانس گرفت؛ اما ته‌ذهنش همیشه آداب و رسوم افغانستان مانده بود. به خاطر همین‌ها او در سال 80، برای دانش‌آموزانش پیک گل سرخ درست کرد.
او درباره نامگذاری این پیک به ما می‌گوید: «نام دیگر جشن نوروز در افغانستان، جشن گل سرخ است. چون در نزدیکی بهار و نوروز در دشت‌های مناطقی مثل مزارشریف شقایق و لاله قرمز می‌روید.» داستان‌هایی که مردم افغانستان درباره سمنو و مراسم خاص خودشان دارند، در مجموعه گل سرخ معلم داستان ما جمع می‌شود تا پیک نوروزی دانش‌آموزانش شود. دانش‌آموزان موسوی از مجموعه‌اش لذت می‌برند. ذوق‌زدگی بچه‌ها بهانه‌ای می‌شود که او با درنظر گرفتن سیستم آموزشی و کتاب آموزشی ایرانی، خودش دست به ابتکار بزند و مسائل درسی را به کشورش ربط دهد. او مثال می‌زند:‌ «مثلا درباره جغرافیا در کنار دروسی که در کتب درسی و درمورد ایران بود، من درباره اقلیم و ایالت‌های کشورم، آیین و رسوم به دانش‌آموزها آموزش می‌دهم.» موسوی حتی دست به ابتکار جالبی زد و با الگوبرداری از تعلیمات اجتماعی، خانواده هاشمی تبعه افغان را می‌نویسد. خانواده‌ای که درست شبیه به خانواده هاشمی با دوستانشان نامه‌نگاری و در ایالت‌های افغانستان سفر می‌کنند و از تاریخ و سنت‌ها می‌گویند. موسوی تعریف می‌کند که داستان‌ها و کتاب‌ها در خارج از زمان مدرسه، بعد از آموزش کتاب‌های درسی به دانش‌آموزان آموزش داده می‌شود. موسوی به اینها قناعت نکرد. او با الگوبرداری از برنامه‌ها و مسابقه‌هایی که کانون پرورش فکری کودکان برگزارمی کند، برای کودکان مسابقه طراحی کرد، مسابقاتی که کودکان از آن استقبال می‌کنند. او می‌گوید: «مجوز چاپ مجله برای کودکان افغان را هم از وزارت فرهنگ و ارشاد گرفتم.»
البته موسوی می‌گوید به خاطر مشکلات کاغذ فقط توانسته، چند شماره مجله چاپ کند. 18سالی که موسوی خانه کودکان افغانستان را راه‌اندازی کرده است، بسیاری از دانش‌آموزان بازمانده از تحصیل توانسته‌اند درس بخوانند. بسیاری از معلمانی که امروز در مدرسه او به دانش‌آموزان درس می‌دهند، از دانش‌آموزانی بودند که روزی نمی‌توانستند درس بخوانند و در مدرسه او امکان تحصیل پیدا کرده‌اند. حالا بسیاری از دانش‌آموزان او در رشته‌های کارشناسی ارشد و دکتری در دانشگاه‌های معتبر درس می‌خوانند. بسیاری هم ادامه تحصیل داده‌اند و در خارج از ایران کسب‌وکار موفق خود را دارند. موسوی می‌گوید: «دانش‌آموزان دختر و پسر هر دو در مدرسه من امکان تحصیل دارند.» بعد از آمادگی برای ورود به مدارس معمولی، با مدارک خود، آنها می‌توانند از مدرسه او خارج شوند و ادامه تحصیل دهند. هر دانش‌آموزی می‌تواند وارد خانه‌ای که موسوی ساخته است، شود. تحصیل اما هزینه دارد. البته موسوی می‌گوید دانش‌آموزان به هر میزان که توانایی پرداخت دارند، شهریه می‌دهند:‌ «یک نفر 700 هزار تومان و یک نفر هم یک میلیون تومان شهریه می‌پردازد. به خاطر نداشتن پول هیچ‌کسی اجازه ندارد از تحصیل محروم شود.» موسوی می‌گوید خیرانی هم هستند که به او کمک می‌کنند و اتفاقا بسیاری از آنها هزینه تحصیل بسیاری از دانش‌آموزان را می‌پردازند.

به افغانستان سلام