جایی برای صلح و دوستی

۱۳۹۶-۳-۲۴- موزه ی صلح تهران
امروز همراه بانو پاپی و حسین آمدیم موزه ی صلح تهران برای هماهنگی برنامه های رونمایی از کتاب “نامه ای به طالبان”. نخستین بار بود به این جا پا می گذاشتم. موزه در میان یکی از بزرگترین پارک های تهران یعنی پارک شهر جای دارد. درون موزه نشانه های بسیاری از جنگ و جنگ افزارهای شیمیایی و اتمی و شهرهایی که با این سلاح ها ویران شده بود به چشم می خورد. از جنگ ویتنام گرفته تا ویرانه های شهر هیروشیما و شهر سردشت ایران و بمب های خوشه ای و نمادهای فراوانی که از سوی کشورها و سازمانهای فرهنگی ایران و جهان به موزه پیشکش و به یادگار داده شده بود. هنگام دیدن این نگاره ها و نشانه ها و نمادها با خود می اندیشیدم که یک فرمان، یک اختراع، یک کژاندیشی و خشم و نفرت چگونه می تواند خانه های فراوانی را ویران، انسانهای بیشماری را نابود و زندگی های بسیاری را با درد و رنج همراه کند و اینکه برای نهادینه شدن صلح باید از کودکی و ذره ذره کار کرد تا شاید این آموزشهای ریز و دراز در یک لحظه به کار بیایند و از رخداد یک فاجعه و تصمیم فاجعه آمیز پیشگیری کنند. آموزش دیر ولی درست پاسخ می دهد.