روز جهانی کودک و بی روزگاری کودکان افغانستان

روز جهانی کودک و بی روزگاری کودکان افغانستان
دیروز ۲۰ نوامبر برابر با ۲۹ آبان روز جهانی کودک بود بر اساس فرمانی که سازمان ملل متحد اعلام کرده است. یادم بود که امروز روز جهانی کودک است اما تا شب با خود درگیر بودم که چی بنویسم برای این روز و برای کودکان افغانستان؟
هنوز دو هفته نگذشته است از کشته شدن «احمد» دانش آموزِ یکی از دیرپاترین و نامدارترین دبیرستان های شهر مزارشریف، آن هم به دست یکی از آموزگارانش و
– از پدر روان شادم و بسیار کسان دیگر که در افغانستان درس خوانده اند شنیده ام که دانش آموزان در مدرسه ها چقدر در تنگنا و فشار بوده اند؛ زیر فشارِ بی سوادی و تعصب کور و لجاجت و بی خردی و فرومایگی و فسادِ اخلاقی بیشتر معلمان و دبیرانِ آن روزگار
– چندی پیش با یکی از دوستان در داخل افغانساان گپ می زدیم، از اوضاع مدرسه های آنجا پرسیدم، گفت باز مدرسه خصوصی خوب تر است اما مدرسه های دولتی همانگونه اند که بوده است؛ اما مگر چند درصد مردم تهیدست این سرزمین می توانند بچه های شان را به مدرسه های خصوصی بفرستند.
– بخشی از چشمه های ویرانی بنیان آموزش و درس و مدرسه در افغانستان را در دانش آموزان فراوانی که هر ساله و امسال از داخل افغانستان آمده اند بارها دیده ام و می بینم؛ کودکانی که نه خواندن می دانند و نه نوشتن و از مدرسه غیر از نیرنگ و چال بازی و سخن زشت و خودسری و بی ادبی چیزی نیاموخته اند
در افغانستان متلی هست که خانواده ها – به بچه های تنبل و درس نخوانشان می گویند: برو هیچکاره که نشوی آخرش یک معلم خواهی شد! که خود نشان دهنده ی ژرفای بیچارگیِ جایگاه کودک و آموزگار و درس و مدرسه است در پس زمینه ی اندیشه و باور بسیاری از مردم؛ دولت و حکومت که جای خود دارد.
– در سالهای پایانی گذشته هرچند رویکرد به آموزش و نگاه به کودکان اندکی بهتر شده است اما هنوز از جایگاهی که بتوان کودکان این مرز و بوم را هم جزو آدمی زادگان به شمار آورد بسیار دوریم
تا زمانی که نگاه به کودک و آموزش کودکان انسانی نشود و کودک را هم به شمار آدمی زادگانی که باید با برنامه زاده شوند و پرورش یابند و شادی کنند و آموزش ببیند و کودکی کنند و از خود کتاب و ادبیات و کتابخانه و شبکه تلویزیونی و متخصص و برنامه ریز داشته باشد و … نیاوریم و نگاه چیره به آنها در خانواده و مدرسه و اجتماع همان نگاهی باشد که به چوچه های مرغ و خروس و بزغاله و بره ی گوسفندان و …می شود روزگار کودکان این سرزمین و به پیرو آن آینده ی کشور همین است که تاکنون بوده است.
در کشوری که کودک نه در خانواده و نه در مدرسه و نه در اجتماع و دولت هیچ جایگاهی ندارد و آینده ی آنان و غم و شادی آنان کسی را نگران نمی کند کودک روز و روزگاری ندارد.
امید که در روزگاری نه چندان دور روز جهانی کودک را با دستآوردهای دلشاد کننده برای کودکان این سرزمین جشن بگیریم و شادی کنیم