یار دیرین

دوست ارجمند و یار دیرین بچه ها و نخستین رئیس مان در سفارت(نماینده وزارت معارف افغانستان در تهران) امروز پس از نزدیک ده سال دوباره آمده بودند مدرسه. دو حبیب(خلیلی و محمدی) و علی احمدی را هم خبر کردم تا در کنار جناب نوروزی که هم محله ای دوران کودکی جناب حمیدی بوده اند یاد و خاطرات روزها و سال‌های خوب دهه ی هشتاد که همگی برای آموزش بچه ها از جان و دل مایه گذاشته و همکاری می کردند زنده گردد؛ هرچند جای مرد معارف مهندس مرادی و دوستان دیگری چون دکتر محمدامین زواری، جواد صابری، سیدعلی موسوی، محمدحیدر یعقوبی، حاج آقا حسینعلی موسوی، قدرت الله افشار، علی مومنی، امین مرادی و غلامرضا جعفری و… بسیار خالی بود.
زنده باشی و سرفراز رفیق جان که هرجا پا می‌گذاری شادی و مهربانی را به ارمغان می بری.
امید که روزی روزگاری در رستوران زیبایت “رومی” در آدلاید گرد هم آمده و دست‌پخت خوشمزه ات را دو کومه ای نوش کنیم.
کومه: لُپ
دو کومه ای: دو لپی😋