خط نوشتم گریه کردم زار زار

نامه دانش آموزان

خط نوشتم گریه کردم زار زار- نویسنده نادر موسوی

1393-10-10 – نامه نگاری نسرین و رزیتا

از سال قبل که دفتر حضور و غیاب کلاسی بچه ها را تغییر دادم و به جای نوشتن کلمه ی حاضر و غایب در دفتر قرار شد هر دانش آموز یک جمله بنویسند اکثریت بچه ها راحت تر می نویسند و به نوشتن علاقه مندتر شده اند. مخصوصاً از وقتی که قرار شد به دانش آموزانی که مطالب خلاقانه و جالب می نویسند هفتگی یک جایزه کوچک هم داده شود. این علاقه را وقتی متوجه شدم که رفته بودیم نمایشگاه «خورشید در قاب».

برخلاف انتظارم بیشتر بچه ها جلو دفتر یادبود نمایشگاه صف کشیده بودند تا نظرات خود را در دفتر نمایشگاه بنویسند، مسأله ای که معمولاً حتی بیشتر آدم بزرگها هم در چنین مواقعی طفره می روند از نوشتن و نمی دانند چی بنویسند. آنهایی هم که نظرشان را نوشته بودند بسیار جالب و نقادانه و در عین حال کودکانه بودند. چیزی که در مدرسه و طول دوران تحصیل متوجه شده ام این است که وقتی به بیشتر بچه ها تکلیفی برای نوشتن از طرف مدرسه داده می شود به اشکال مختلف از زیر آن در می روند و در برابر آن مقاومت می کنند و یا اگر هم می نویسند آن ذوق و خلاقیت کودکانه شان را به کار نمی برند و بیشتر تلاش می کنند متن و انشایی بنویسند که بزرگترها و معلم را خوش آید تا چیزی که از ذوق و فکر خودشان برخاسته باشد.

به همین خاطر سعی کردم برای تشویق بچه ها و وادار کردن آن ها به نوشتن، بدون آنکه آن اجبار درس انشای مدرسه را داشته باشد راههای دیگری جایگزین کنم که یکی از آنها همین تغییر دفتر کلاسی بود تا بچه ها هر روز جلو نام خود هرچی دوست دارند بنویسند. کاری دیگری که به کمک همکاران انجام دادیم نامه نگاری هفته ای بین بچه ها و آموزگارشان است. در طول هفته معلم به هریک از شاگردان یک نامه می نوشت و علاوه بر ذکر کارهای خوب بچه ها، اشکالات آنها را هم برایشان دوستانه یادآوری می کرد و دانش آموز هم در پایان آن نامه جواب معلم را می داد که این هم برای بچه ها بسیار جذاب و جالب بود و اکثریت بچه ها مطالب و پاسخهای بسیار زیبا و جالبی در جواب معلم شان نوشته اند.

برای اینکه این نامه نگاری تکراری نشود سعی شد که هر هفته موضوع و شخصی که بچه ها برایش نامه می نویسند تغییر کند که البته این را هم خود شاگردان تعیین می کردند که برای کی نامه بنویسند و پاسخ را هم از آن شخص بخواهند. خوشبختانه بعد از یک سال تاثیر این کار به خوبی در طرز نوشتن و دیدگاه بچه ها در نوشته های شان مشهود است. دیروز که نامه های هفته ی قبل بچه ها را می خواندم به این نامه بر خوردم. هر دوی این دانش آموزان کلاس دوم اند و پارسال هم شاگرد خودمان بودند. گفتمانی که در این نامه بین این دو نفر شکل گرفته و پاسخی که به همدیگر داده اند خواندنی است. انتقاد درست و بیان منظور بدون جنگ و دعوا، چیزی که در بسیاری از بزرگان ما پرورش داده نشده و خیلی کم دیده می شود.

البته همه ی نامه ها و نوشته های بچه ها اسکن می شود.

افزودن دیدگاه

*Please complete all fields correctly

مطالب مرتبط