پس از یک سال تجربه ی مدرسه و با آغاز سال دوم، نیاز به مجله ای که بتواند با فاصله زمانی کمتری چاپ شده و به دست بچه ها برسد احساس می شد. مجله ی گل سرخ سالی یک بار و برای تعطیلات نوروزی بود و مسابقه ی «افغانستان شناسی» هم تنوع یک مجله را نداشت. از سویی در ایران بیش از سی مجله متنوع برای کودکان و نوجوانان چاپ می شد اما بچه های مهاجر هیچ مجله ای برای خود نداشتند. نظرسنجی که از دانش آموزان و آموزگاران آنان انجام شد، بیشتر بچه ها علاقه مندی شان را برای داشتن مجله ای مخصوص خود اعلام کردند. همین موضوع و تجربه ی یک سال کار برای بچه ها سبب شد که با همکاری گروهی از همکاران و دانشجویان، نخستین مجله ی ویژه ی کودکان مهاجر افغانستانی و نزدیک به استاندارد مجله های موجود در بازار چاپ شد.

در مجله ی طراوت هم همه ی کوشش گروه این بود که به بچه ها دوستی و صلح، کتابخوانی، آموزش قصه نویسی، آشنایی با افغانستان، دوستی با طبیعت و زمین، احترام به دیگر اقوام و نژادها و مذاهب و شناخت آنها، تشویق به یادگیری علم و مطالب علمی و سرگرم کننده گنجانده شود. این مجله به مدت چهار سال و در تیراژ 3000 نسخه منتشر شد.

سخن سردبیر- گپ نخست

نادر موسوی

هميشه وادار می­شدم روزهايي كه مكتب­مان بسته بود كتاب بخوانم. از کتاب «روباه و گرگ» گرفته تا کتاب «بیست فرسنگ زیر دریا» نوشته­ی «ژول ورن». البته کارم با خواندن کتاب به پایان نمی رسید! همراه با خواندن كتاب كار ديگري را هم باید می­کردم: همه­ی واژگانی را كه در کتاب می­خواندم اگر معنی­شان را نمي‌دانستم بايد در يك كتابچه همراه با نام و شماره برگه­ی کتاب يادداشت کرده سپس معني آن‌ها را از روي كتاب فرهنگ واژه­ها پيدا می کردم و پیش روی­شان مي‌نوشتم. در پایان همه­ی آن­ واژگان را هم باید از بر مي‌كردم!
اگر معني يك واژه از كتابي را كه خوانده بودم، نمي‌دانستم و از سویی آن واژه را در كتابچه‌ي لغت هم يادداشت نكرده بودم؛ واي به حالم مي‌شد و روزگارم سیاه بود!

آن وقت‌ها هميشه به بچه‌هايي كه مي‌توانستند در كوچه با دوستانشان بازي كنند و ساعت‌ها با هم باشند و جُک­هاي خنده‌دار بگویند و یا با توپ کوچک پلاستیکی بازی کنند و … حسرت مي‌خوردم.

يك بار به مادرم گفتم: وقتي كلان شدم همه­ی روزهايي كه مكتب بسته است،‌ بچه‌ام را مي‌گذارم در كوچه با بچه‌ها باشد و هر اندازه دلش خواست بازی كند و برای خودش بگردد!

هنگامی که مادرم اين گپ را به پدرم می گوید، او هم پاسخ می دهد: نادر اکنون نمي‌داند که دارد می­کند، هر گاه كلان شد خواهد دانست كه اين روزها بهترین کار زندگی­اش را می کرده­است!

…اکنون كه سال‌ها از آن روزها مي‌گذرد بسیار ناراحتم كه چرا پدرم حتي روزهايی که مکتب می­رفتم مرا وادار نمی کرد تا كتاب بخوانم، چرا پدرم مرا به كتابخانه‌ي‌ بزرگ شهرمان بندرعباس نمي‌برد تا با كتاب‌هاي بهتر و بيشتري آشنا شوم، چرا پدرم مرا به نمایشگاه کتاب نمی­برد و…

اکنون می­دانم که آن روزها بهترین روزهای زندگی بود و بهترین کار را می­کردم.